هدف: تعارضات زناشویی یکی از عوامل مهم کاهش کیفیت روابط زوجین و تضعیف پیوندهای عاطفی خانواده محسوب می شود. کاهش تعهد زناشویی می تواند زمینه ساز نارضایتی، فاصله عاطفی و ناپایداری روابط زوجین شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی زوج درمانی مبتنی بر مدل EIS بر تعهد زناشویی زوجین متعارض شهر گرگان انجام شد. روش: پژوهش حاضر از نوع مطالعات نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون ـ پس آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل زوجین مراجعه کننده به مرکز مشاوره بهزیستی شهر گرگان در سال ۱۴۰۰ بود. از میان افراد واجد شرایط، ۳۰ زوج به روش نمونه گیری داوطلبانه انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جایگزین شدند. گروه آزمایش در جلسات زوج درمانی مبتنی بر مدل EIS شرکت کرد و گروه گواه هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه تعارضات زناشویی و مقیاس تعهد زناشویی بود. داده ها با استفاده از شاخص های توصیفی و تحلیل کوواریانس تک متغیری (ANCOVA) مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفتند. یافته ها: نتایج نشان داد میانگین نمرات تعهد زناشویی گروه آزمایش پس از دریافت مداخله افزایش معناداری داشته است؛ به طوری که میانگین این متغیر در گروه آزمایش از 51/73 در پیش آزمون به 68/47 در پس آزمون افزایش یافت، در حالی که گروه گواه تغییر اندکی نشان داد. نتایج تحلیل کوواریانس نیز تفاوت معناداری بین دو گروه پس از کنترل نمرات پیش آزمون نشان داد (001/0>P). همچنین اندازه اثر 0/626 بیانگر تأثیر قابل توجه مداخله بود. نتیجه گیری: بر اساس یافته ها، زوج درمانی مبتنی بر مدل EIS می تواند با بهبود ارتباط هیجانی، افزایش صمیمیت و اصلاح الگوهای تعاملی، تعهد زناشویی زوجین متعارض را ارتقا دهد و به عنوان رویکردی مؤثر در مداخلات مشاوره خانواده مورد استفاده قرار گیرد.

زوج درمانی مدل EIS تعهد زناشویی تعارض زناشویی زوجین متعارض.