دوره 7، شماره 72، خرداد 1403، صفحات 160 - 177
نویسندگان : سیده زهره حاتمی نژاد و مهدی اکبرزاده *

چکیده :
هدف این پژوهش تعیین نقش میانجی عدم تحمل بلا تکلیفی و انعطاف پذیری روانشناختی در رابطه تمایز یافتگی خود و استرس ادراک شده پرستاران بود. بدین منظور در قالب یک پژوهش توصیفی از نوع همبستگی، 393 نفر از پرستاران شهر مشهد در سال 1402 انتخاب شدند و پرسشنامه استرس ادراک شده کوهن (1983)، پرسشنامه عدم تحمل بلاتکلیفی فریستون و همکاران (1994)، پرسشنامه انعطاف پذیری هیز و همکاران (2004) و پرسشنامه تمایزیافتگی خود دریک (2011) را تکمیل کردند. داده ها از طریق آزمون همبستگی، تحلیل رگرسیون و معادلات ساختاری تحلیل شد. نتایج نشان داد که تمایزیافتگی خود با استرس ادراک شده رابطه منفی دارد. تمایزیافتگی خود با عدم تحمل بلاتکلیفی رابطه منفی دارد. تمایزیافتگی خود با انعطاف پذیری روانشناختی رابطه مثبت دارد. عدم تحمل بلاتکلیفی با استرس ادراک شده رابطه مثبت دارد. انعطاف پذیری روانشناختی با استرس ادراک شده رابطه مثبت دارد. عدم تحمل بلاتکلیفی در رابطه بین تمایریافتگی خود و استرس ادراک شده نقش میانجی دارد. انعطاف پذیری روانشناختی در رابطه بین تمایریافتگی خود و استرس ادراک شده نقش میانجی دارد. بنابراین، می¬توان نتیجه گرفت که جهت کاهش استرس ادراک شده پرستاران، می توان بر کاهش عدم تحمل بلاتکلیفی و افزایش تمایزیافتگی خود و انعطاف پذیری روانشناختی کار کرد.

کلمات کلیدی :
تمایزیافتگی خود، عدم تحمل بلاتکلیفی، انعطاف پذیری روانشناختی، استرس ادراک شده


مشاهده مقاله
88
دانلود
0
تاریخ دریافت
۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۳
تاریخ ریوایز
۱۹ خرداد ۱۴۰۳
تاریخ پذیرش
۰۱ تیر ۱۴۰۳