هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی گری هوش معنوی در رابطه بین رضایت از زندگی و تعارضات زناشویی بود. این مطالعه توصیفی-همبستگی با استفاده از روش مدل یابی معادلات ساختاری (SEM) انجام شد. جامعه آماری شامل افراد متأهل ساکن شهر تهران بود که از میان آن ها، نمونه ای 200 نفری به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسش نامه رضایت از زندگی، مقیاس تعارضات زناشویی و پرسش نامه هوش معنوی بود. داده ها با استفاده از نرم افزار AMOS و روش Bootstrap تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین رضایت از زندگی و تعارضات زناشویی رابطه معنادار منفی (r = -0.47, p < 0.001)، بین رضایت از زندگی و هوش معنوی رابطه معنادار مثبت (r = 0.51, p < 0.001)، و بین هوش معنوی و تعارضات زناشویی رابطه منفی معنادار (r = -0.44, p < 0.001) وجود دارد. همچنین تحلیل مدل مسیر نشان داد که هوش معنوی در رابطه بین رضایت از زندگی و تعارضات زناشویی نقش میانجی جزئی دارد (β غیرمستقیم = -0.16، p < 0.001). شاخص های برازش مدل از جمله CFI=0.963، RMSEA=0.045 و TLI=0.951 نشان دهنده برازش مطلوب مدل بودند. در مجموع، یافته ها حاکی از آن است که هوش معنوی می تواند نقش محافظتی در برابر پیامدهای منفی نارضایتی از زندگی بر روابط زناشویی ایفا کند. این نتایج در چارچوب نظریه های روان شناسی مثبت گرا و معناگرایی قابل تبیین اند و می توانند در طراحی مداخلات روان شناختی مبتنی بر معنویت برای بهبود کیفیت زندگی زناشویی مؤثر باشند.

رضایت از زندگی تعارضات زناشویی هوش معنوی زوجین ایرانی