این پژوهش با هدف واکاوی ماهیت تجربۀ «لحظۀ فهم» از دیدگاه معلمان و دانش آموزان و تبیین نقش معلم در شکل‌گیری این تجربه، به روش پدیدارشناسی تفسیری انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبۀ نیمه ساختاریافته با ۱۲ معلم و ۱۵ دانش آموز دورۀ دوم متوسطه (نظری) جمع‌آوری و با استفاده از روش هفت‌مرحله‌ای کلایزی تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که لحظۀ فهم به مثابۀ «گشایش ناگهانی در افق ادراک» تجربه می‌شود که با نشانه‌های عاطفی (نظیر شعف، آرامش) و شناختی (اتصال مفاهیم، شفافیت) همراه است. بسترهای کلیدی شکل‌گیری این لحظه، «ایجاد فضای پرسشگری امن»، «ارائه مثال یا تمثیل هم‌خوان با جهان زیسته ی یادگیرنده» و «تعامل دیالکتیکی معلم و دانش آموز» شناسایی شدند. همچنین، این تجربه در بافت رابطه ای مبتنی بر اعتماد و حضور اصیل معلم معنا می‌یابد. نتایج بر ضرورت توجه به ابعاد عاطفی- اجتماعی یادگیری و غنابخشی به روابط آموزشی در کنار انتقال محتوا تأکید می‌کنند.

لحظۀ فهم پدیدارشناسی تجربۀ زیسته تدریس یادگیری معنادار روانشناسی تربیتی.